![](https://egeria.gal/sites/default/files/IMG-20200113-WA0007.jpg)
Chega a Bretoña a exposición do Colectivo Egeria sobre os "800 anos da Catedral de Mondoñedo"
O pasado luns 23 de decembro chegou a Bretoña (Concello da Pastoriza, Lugo) a exposición "800 anos da Catedral de Mondoñedo", unha mostra itinerante que consta de 12 paneis en galego e castelán, impulsada pola diocese de Mondoñedo-Ferrol, patrocinada pola Xunta de Galicia, e realizada polo Colectivo Egeria. Dirixida por Pedro Díaz Fernández, Ramón Otero Couso e Félix Villares Mouteira, está previsto que nos próximos meses percorra diversos lugares dentro da diocese.
800 anos da Catedral de Mondoñedo
Quizais a de Mondoñedo é a diocese máis antiga de Galicia. Quizais a de máis complexa historia, que chega a fundirse coa lenda. Pero o que queda perfectamente contrastado con rigor histórico é que neste 2019 se cumpren 800 anos do tempo no que a diocese estableceu definitivamente a súa capital en Mondoñedo e deu comezo a obra da súa Santa Igrexa Catedral, tendo como protagonista estes dous feitos ao bispo Don Martín (1219-1248), que naquela metade do século XIII “construyó, acabó y consagró” o primeiro templo da diocese.
Varios séculos atrás, a persecución dos cristiáns britóns polos anglosaxóns fixo que nacese un bispado en Britonia; as invasións sarracenas destruíron Britonia e Dumio para que nacese a sede de San Martiño de Mondoñedo; cobrou vida logo o Val de Bría, e Ribadeo foi protagonista un tempo breve… polo que o punto de partida desta mirada á nosa máis fonda historia ten que situarse no ano 1219, no que na “Cunquiña deleitosa” de Vilamaior do Val de Bría se asentou a capital septentrional dos crentes galegos para entrar na historia como Mondoñedo (Mendunieto), “muy noble, leal y fiel ciudad” que chegaría a ser unha das capitais do Antigo Reino de Galicia.
E centramos a mirada nunha “de las catedrales más curiosas de España” (P. Flórez), especialísimo conxunto artístico -románico, gótico e barroco-, declarada monumento nacional en 1902 e Basílica en 1962. A súa vetusta presencia chámanos, acóllenos, soséganos, non só pola súa monumentalidade senón especialmente pola atemporalidade, fermosura e serenidade que nela se respira.